2018.06.20 20:20:02
EN
Agnieszka Różyńska Alicja Wysocka Bianca Bondi Ewa Tatar Gregor Różański Horacy Muszyński Joanna Rzepka-Dziedzic Justina Los Karolina Plinta Karol Komorowski Kuba Szreder Liliana Piskorska Martyna Czech Mikołaj Sobczak Monika Drożyńska Nomadic State Norbert Delman Pracownia Portretu Przemek Branas Styrmir Örn Guðmundsson Sylwester Gałuszka Tobiasz Jędrak Wykwit Zofia Krawiec Zuza Golińska
Agnieszka Różyńska
°1990, Oława
1 4

Feministka, kłir-aktywistka, robotnica kultury. Od czasu ukończenia polsko-angielskiej Szkoły Trenerów Młodzieżowych (2012) programuje i prowadzi projekty artystyczno-społeczne oraz buduje przestrzenie edukacyjne w nurcie gestalt. Kuratorka działań artystycznych angażujących społeczność lokalną, m.in. Generator Malta w ramach Malta Festival Poznań (2016, 2017), akademii dla młodych twórców Sąsiedztwo – granice bliskości (2016, 2017), Eksperyment: DIALOG (2017); edukatorka kulturowa w ramach projektów Struktury Kultury (Ogólnopolski Program Bardzo Młoda Kultura, 2016, 2017), Centrum Praktyk Edukacyjnych (2016, 2015), Koalicja Kulturotwórców (FIO, 2015); animatorka i koordynatorka działań młodzieżowych i społecznych w ramach: Ogród Łazarz (2015), Otwarta Strefa Kultury Łazarz (2015, 2016), Instytut Edukacji Społecznej (2013, 2014); producentka Teatru Polskiego w Poznaniu (2016–2017), PR managerka programu performatywnego Art Stations Foundation (2015–2016); od 2017 roku koordynatorka działu edukacji i PR managerka Centrum Rezydencji Teatralnej SCENA ROBOCZA w Poznaniu.

Alicja Wysocka
°1985, Rybnik

1. Kolektywne tworzenie
Podstawę funkcjonowania spółdzielni stanowi praca kolektywna, dzięki której jej członkowie wymieniają się doświadczeniami, umiejętnościami oraz rozwijają własną kreatywność. Działanie Spółdzielni Ushirika wywodzi się z tradycji plemiennych charakterystycznych dla tego regionu świata, codziennej pracy towarzyszą rozmowy i wspólne spożywanie posiłków. W odróżnieniu od funkcjonowania typowej manufaktury praca w spółdzielni nie polega na biernym odtwarzaniu gotowych projektów. Jej członkowie aktywnie wpływają na ostateczny kształt wytwarzanych przez siebie produktów.
2. Zapewnienie bezpieczeństwa pracy
Spółdzielnia zapewnia bezpieczne i zdrowe warunki pracy. Członkowie spółdzielni mają zapewnione ubezpieczenie zdrowotne.
3. Zmiana ekonomicznej i społecznej sytuacji osób zatrudnionych w Cooperative Spółdzielnia Ushirika. Pracujemy od poniedziałku do piątku, w godzinach 9–16, z przerwą na lunch.
4. Dobre samopoczucie i komfort pracy
Spółdzielnia zapewnia produkty spożywcze do posiłków, które członkowie wspólnie przyrządzają i spożywają, umacniając pracownicze i koleżeńskie więzi. Kobiety mają możliwość przyjścia do pracy z dziećmi.
5. Nauka umiejętności, przystosowywanie do rynku pracy
Nauka oraz wymiana umiejętności stanowi podstawowe motto Spółdzielni Ushirika. Osoby w niej zatrudnione nauczyły się szyć od podstaw.
6. Wykorzystanie lokalnych materiałów i recykling
Spółdzielnia korzysta z lokalnych materiałów, tym samym wspierając miejscową ekonomię. Recyklingowi poddawane są zużyte opony oraz siatki plastikowe.
– Założenia Cooperative Spółdzielnia Ushirika

1 4

Studiowała w Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, School of Design and Crafts w Göteborgu oraz Vrije Universiteit w Brukseli. Obroniła dyplom na ASP w Poznaniu, aneks w pracowni prof. Mirosława Bałki (2010). Ukońwczyła Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie na wydziale Kognitywistyka oraz Filozofia Umysłu. Jej działania pod nazwą marki Alfa Omegi nawiązują m.in. do Warsztatów Omega założonych na początku XX wieku w Londynie, będących połączeniem sztuk użytkowych i pięknych, skupiających twórców różnych dyscyplin, kolaboracji, rękodzieła, lokalności i lojalności. Alfa Omegi kwestionuje pojęcie autorytetu i autorstwa, dystansuje się wobec sposobu funkcjonowania rynku sztuki oraz wielkich marek.

Cooperative Spółdzielnia Ushirika, społeczno-artystyczny projekt realizowany przez Alicję Wysocką oraz społeczność Mathare Valley, nawiązujący do tradycji ruchów spółdzielczych, rozpoczęła swoją działalność 23 stycznia 2017 roku w slumsie Mathare w Nairobi w Kenii. Jej siedziba znajduje się na piętrze, nad Mathare Art Gallery.

Projekt jest realizowany dzięki pomocy i wsparciu Fundacji Razem Pamoja.

www.alfaomegi.com

Bianca Bondi
°1986, Johannesburg

Wierzysz w swój potencjał kreacji. Kierujesz energię w stronę najlepszych możliwych rozwiązań. Wierzysz w moc sztuki.

1 4

Bianca Bondi studiowała w Wits University w Johannesburgu, po uzyskaniu tytułu licencjata (BAFA) ukończyła studia magisterskie w L’École nationale supérieure d’arts de Paris-Cergy w Paryżu (2012). Uczestniczyła w wielu wystawach i programach rezydencyjnych we Francji, Turcji, Belgii, Kamerunie, Stanach Zjednoczonych i Republice Południowej Afryki, prezentując swoje prace w takich miejscach, jak m.in. Conciergerie w Paryżu (2010), Château de la Roche-Guyon (2014 i 2015) oraz Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie. W 2015 roku nominowana do nagrody Bourse Révélations Emerige przyznawanej współczesnym francuskim artystom, którego zwieńczeniem jest indywidualny projekt dla Cité des Sciences w Paryżu (2017–2018). Swoje interdyscyplinarne podejście, polegające często na działaniu site-specific, wykorzystuje w procesualnym tworzeniu, eksperymentując przy tym w różnych materiałach i stosując wiele metod pracy. Na niewyczerpanej liście surowców są: miedź, żywica, pszczeli wosk, sól, lateks i chemiczne roztwory, które stopniowo mogą zmieniać właściwości i ulegać zupełnie nieoczekiwanym przestrzennym transformacjom. Sposób pracy artystki może być przyrównany do rodzaju instynktownej alchemii prowadzącej do organicznej mutacji a ostatecznie poetyckiego rozpadu. Organiczne kombinacje w realizacjach artystki zawierają odniesienia do różnego rodzaju współczesnych sytuacji, zjawisk i interakcji. Jej ostatni projekt indywidualny prezentowany był przez pięć miesięcy w Cité des Sciences w Paryżu, od początku lata 2017 roku. Mieszka i pracuje w Paryżu.

www.biancabondi.com

Ewa Tatar
°1981, Kielce
1 4

Badaczka sztuki i kuratorka. Autorka wystaw-esejów, np. o tożsamości porewolucyjnej i przejściu społeczeństwa polskiego z czasu cyklicznego na czas historyczny (Chłoporobotnik i boagrzechotnik, Muzeum Sztuki Nowoczesnej, 2016), quasi-biograficznych dotyczących życia i sztuki Krzysztofa Niemczyka (2010) i Władysława Hasiora (2015) czy emocjonalnie ekshibicjonistycznych (Zakochałeś się w kimś, kto nie istnieje, 2015). Jest autorką publikacji na temat polskich Biur Wystaw Artystycznych, obecnie pracuje nad książką o jaźni. Szansy na rewolucję feministyczną w kulturze polskiej upatruje w rodzajnikach i rzeczownikach dwurodzajowych.

Gregor Różański
°1988, Wrocław

Muzyka elektroniczna i imprezy to formy zdecentralizowanej kontroli ciał / umysłów / tłumu i to zazwyczaj nie pasuje władzy, która ma własną biopolitykę i pragnie monopolu na mind control i crowd control – podczas gdy techno postuluje: let the beat control your body, bezinteresowny i uniwersalny bit, a nie władza. I tu nawet nie o samo techno chodzi, lecz o imprezowanie w sensie ogólnym i ponadczasowym. Imprezowanie bywa postawą rewolucyjna, lub substytutem rewolucji. Od XX wieku to zjawisko zwalczane, bo imprezujące społeczeństwo to społeczeństwo, które ciężko kontrolować.
– Gregor Różański, Instytucja rejwująca, 2017

1 4

W swoich działaniach Różański eksploruje współczesne zjawiska dotyczące życia i pracy w hybrydowej i prekaryjnej rzeczywistości, wykorzystując takie media jak instalacje, projekty badawcze, internet, wideo oraz obiekty znalezione. Studiował sztuki wizualne i rzeźbę w Kunsthochschule Weissensee w Berlinie. Jego prace prezentowane były na wystawach indywidualnych m.in. w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie (2015), Zonie Sztuki Aktualnej w Szczecinie (2015), Muzeum Współczesnym we Wrocławiu (2012), O’Artoteca Project Space w Mediolanie (2010), Para_Site Gallery w Grazu (2009) oraz na wystawach zbiorowych, m.in. Bogactwo w Narodowej Galerii Sztuki Zachęta w Warszawie (2016), Cały czas w pracy w BWA w Tarnowie (2016), Ustawienia prywatności. Sztuka po internecie w Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie (2014), IS IT ART OR IS IT JUST w BWA Zielona Góra (2014) i Het Plafond w Rotterdamie (2013), Coś, które nadchodzi – Festiwal Architektura XXI wieku w Bibliotece Narodowej w Warszawie (2011), Material Conversion w Grimmuseum w Berlinie (2011), Agency for Unrealized Projects podczas Art Basel 2011, Vienna Biennale w Wiedniu (2010) oraz Subversive Messe w ramach Europejskiej Stolicy Kultury w Linzu (2009). Mieszka i pracuje w Warszawie.

www.gregorrozanski.com

Horacy Muszyński
°1994, Poznań

W zależności od warunków, gra toczy się w plenerze lub we wnętrzach z odpowiednio zaaranżowaną scenografią. Najczęściej również gracze przebrani są w kostiumy odpowiednie dla odgrywanych przez nich postaci. Scenografia i kostiumy różnią się w zależności od świata gry – bywają bogate i barwne, symboliczne i umowne lub też nie ma ich wcale, a przywołanie odpowiednich obrazów pozostawione jest wyobraźni graczy. Jedne z najpowszechniejszych strojów utrzymanych w klimacie średniowiecznym to tuniki i płaszcze, zaś w grach futurystycznych popularny jest ubiór typowo wojskowy. Uczestnicy przeważnie mają do czynienia z masą rekwizytów mających symbolizować środki płatnicze, kosztowności i najróżniejsze przedmioty rozmieszczone na terenie gry.
― Fragment definicji LARP (ang. live action role-playing) z Wikipedii

1 4

Horacy Muszyński jest absolwentem multimediów na Wydziale Malarstwa i Nowych Mediów Akademii Sztuki w Szczecinie. Finalista Artystycznej Podróży Hestii 2017, laureat nagrody na festiwalu Młode Wilki 16. Jego filmy pokazywane były m.in. na: 68. Cannes Film Festival (2015), Film Polska Berlin (2016), Szczecin European Film Festival (2016), Krakowski Festiwal Filmowy (2017). Głównym polem zainteresowań artysty są eksperymenty z pogranicza filmu i sztuki. Jego performatywne podejście do filmu przejawia się w realizacji Dolly ― aktorzy odgrywający rodzinę musieli pozostawać w relacjach rodzinnych także poza planem filmowym przez cały okres zdjęciowy. Z kolei w ID, Muszyński wynajął aktora, aby ten przez tydzień zastępował go w prawdziwym życiu. Obecnie artysta pracuje nad serialem, Ass Death Dicks, który będzie autorskim komentarzem wobec metod dystrybucji w polu młodej sztuki współczesnej.

Joanna Rzepka-Dziedzic
°1979, Bielsko-Biała

Syndrom Feniksa ― (gr. sýndromos ‘zbieżny’ – med. zespół objawów charakterystyczny dla obrazu klinicznego określonej choroby; gr. Phoíniks, łac. Phoenix, mit. gr. mityczny święty ptak żyjący w Arabii, umierający w płomieniach i odradzający się z popiołów co 500, a wg innych źródeł co 1000 lat) – teoria sinusoidy twórczej – oznacza stany skrajnego ożywienia i zamierania funkcji ciała i całej osobowości polegające na cyklicznym doświadczaniu pobudzenia energetycznego i inflacji psychicznej (ożywienia, mocy, boskości) oraz wycofania, izolacji i alienacji.
– opracowanie na podstawie Leksykonu psychiatrii grecko-egipskiej wg Chirona z Asklepiady (VI w. p.n.e.)

1 4

Artystka multimedialna, autorka instalacji, fotografii i słuchowisk, kuratorka, edukatorka, aktywistka lokalna. Absolwentka Akademii Sztuk Pięknych (obecnie Uniwersytet Artystyczny) w Poznaniu oraz Instytutu Twórczej Fotografii na Uniwersytecie Śląskim w Opavie (Republika Czeska). Stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Współprowadzi niezależną instytucję kultury – Galerię Szara (do 2015 roku w Cieszynie, od 2016 w Katowicach). W ciągu ostatnich kilkunastu lat jako kuratorka Szarej współorganizowała wystawy, spotkania, warsztaty, koncerty i inne wydarzenia poświęcone sztuce współczesnej. Współtworzyła książki, katalogi oraz wydawnictwa muzyczne. Własne projekty artystyczne prezentowała na wystawach w kraju i za granicą. Obecnie pracuje nad projektem Syndrom Feniksa – autorską koncepcją sinusoidalnego sposobu funkcjonowania osobowości twórczych. Mieszka i pracuje w Katowicach od 2016 roku.

www.galeriaszara.pl

Justina Los
°1986, Ełk

„Ośrodek”, centralny punkt czegoś, np. ośrodek nerwowy, ośrodek trzęsienia ziemi; centrum; charakterystyczne miejsce, środowisko, w którym dzieje się coś znaczącego, wokół którego coś się skupia, np. ośrodek przemysłowy, gospodarczy; instytucja zajmująca się kompleksową działalnością w określonej dziedzinie i na określonym terenie, np. ośrodek hodowlany, rolny w naukach społecznych oznacza skupienie w jednym miejscu wielu ważnych części danego zjawiska. Może to być ośrodek oporu, ośrodek walki, ośrodek dowodzenia, ośrodek naukowy.
– wg Słownika Języka Polskiego i Wikipedii

1 4

Studiowała w Akademie für Kommunikationsdesign Köln oraz Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie obroniła dyplom licencjacki w pracowni prof. Grzegorza Kowalskiego (2014) i dyplom magisterski pod kierunkiem prof. Mirosława Bałki oraz Krzysztofa Wodiczki (2016). Pracuje głównie w obszarze sztuki wideo, działań performatywnych i instalacji. Jej prace były prezentowane m.in. w Salonie Akademii w Warszawie (2017) w ramach pokazu MONO podczas British Art Show 8 w Courtyard Theatre w Londynie (2016), w Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie, BWA Zielona Góra, podczas European Media Arts Festival w Osnabrück (2015) oraz w Fondazione Pastificio Cerere w Rzymie (2014). Od 2015 roku współtworzy z Mikołajem Sobczakiem duet Polen Performance, realizując działania w roli zakontraktowanych usługodawców głównie dla instytucji artystycznych, ostatnio w Galerii Henryk w Krakowie (2017), Museum Kunstpalast w Düsseldorfie, Miejscu Projektów Zachęty w Warszawie, Centrum Sztuki Współczesnej Zamek Ujazdowski w Warszawie (2016), lokal_30 w Warszawie oraz WRO Biennale Sztuki Mediów we Wrocławiu (2015). Uczestniczyła w konferencji Aesthetics and Bias organizowanej przez Bezalel Academy of Arts and Design Jerusalem w Tel Awiwie (2017). Mieszka i pracuje w Berlinie.

www.vimeo.com/justinalos

Karolina Plinta
°1988, Szczecin

Nowe pokolenie twórców żyje w cieniu artystycznych „ojców i matek”, którzy ani myślą ustąpić im miejsca; dość problematyczne wydaje się pytanie, dlaczego młodzi artyści nie są w stanie przebić się i dokonać spektakularnej demonstracji pokoleniowego sukcesu. Czy dlatego, że tworzą gorszą sztukę? Czy może dlatego, że są zbyt zdystansowani i tak naprawdę nie muszą nikomu nic udowadniać? Żadna z tych dwóch opcji nie trafia w sedno sprawy. Jeśli zaś jest jakiś faktyczny i trudny do zaprzeczenia powód, dla którego młode pokolenie jest w gorszej sytuacji od swoich poprzedników, to chyba należy upatrywać go przede wszystkim w historycznym determinizmie – boom na sztukę z Polski, rozpoczęty wraz z upadkiem bloku wschodniego, definitywnie już się skończył. Globalny establiszment artystyczny nie przygląda się już polskiej scenie ze zwiększonym zainteresowaniem, nie ma już żadnej taryfy ulgowej w ocenianiu prac polskich artystów; obowiązują ich takie same reguły jak resztę, a reguły te, co tu dużo mówić – nie opierają się na lewicowej empatii ani wspieraniu wykluczonych.
― Fragment tekstu Krytyczny margines. Rzeczywistość artystyczna w Polsce oczami pokolenia postentuzjastycznego, Karolina Plinta (2017)

1 4

Absolwentka historii sztuki na Uniwersytecie Jagiellońskim (w ramach Międzywydziałowych Indywidualnych Studiów Humanistycznych). Obecnie doktorantka na wydziale Artes Liberales Uniwersytetu Warszawskiego. Zawodowo zajmuje się krytyką sztuki. Jeszcze na studiach, w 2010 roku, założyła bloga Sztuka na gorąco, który prowadziła do 2013 roku. Utrzymany w prześmiewczej konwencji, tworzony był w kontrze do języka stosowanego w oficjalnych tekstach naukowych i instytucjonalnych. Współpracowała z Korporacją Ha!art, gdzie publikowała felietony pod zbiorczym tytułem Sztuka na gorąco, a później także cykl Mistrzynie $tylu dedykowany wybranym artystkom lub osobowością ze środowiska artystycznego. Cykl felietonistyczny Sztuka na gorąco realizowała także w magazynie „Szum”, z którym rozpoczęła współpracę w 2013 roku. Obecnie pracuje jako redaktorka „Szumu”.

W 2016 roku, tuż po Warsaw Gallery Weekend, ogłosiła działalność Galerii Kubeł – nowej przestrzeni wystawienniczej w Warszawie, zlokalizowanej w śmietniku z Ikei (model Fniss, cena 4 zł). Pierwsza wystawa w Kuble, Disappointment Island 2, złożona z logo Fundacji Griffin Art Space, światełek rowerowych, hawajskich kwiatów i wódki Krajowej, odnosiła się bezpośrednio do uwikłania środowiska artystycznego w politykę spółek deweloperskich w Polsce. Galeria Kubeł dołączyła także do obchodów Roku Awangardy, organizując szereg wystaw o charakterze publicystyczno-satyrycznym (Wyrzuć to: akcja Galerii Kubeł na Kongresie Kultury, W Polskę / Galeria Kubeł ft. Liliana Piskorska, Stracone pieniądze ministra. Galeria Kubeł ft. Jakub Gliński, Wiwat Nowy Rok! – wystawa Irminy Rusickiej, Witamy w Roku Awangardy: #dziedzictwo, Wystawa: #dziadostwo). Galeria bierze udział również w Warsaw Gallery Weekend, do którego nie aplikowała, bo nie musi.

facebook.com/galeriakubel

Karol Komorowski
°1994, Częstochowa

Gdzie się podziać? Na co pracować? Którędy szukać własnego wyjścia? Jak nie dać się unicestwić korzystnym układem? Na jakie cele wydać swoje umiejętności? Gdzie skierować otrzymany czas? Jak stworzyć alternatywny świat na własnych zasadach? W jaki sposób zwolnić zamiast ciągle przyspieszać? Jak nagiąć zastany system? Jak przezwyciężyć ludzką prymitywność? Gdzie przebiega granica przystosowania? Jak realizować podstawową sprawiedliwość? Czy możliwa jest adaptacja do współczesności oparta na intelekcie? Co zrobić, aby wynieść jakość ponad produktywność? W jaki sposób korzystać z systemu, aby w efekcie go nie reprodukować? Jak stworzyć więcej niż jest konsumowane? Które relacje zależności mają sens? Jak wykorzystać zjawisko patologizacji struktur? Jak unikać dezaktualizacji? Czy powinniśmy martwić się o własną przyszłość bardziej niż o przyszłość otaczającego nas świata?
― Różnia

1 4

Postfotograf, filmowiec i reżyser filmów abstrakcyjnych, m.in. November / December, autor książek, np. Piszę na żywo, jak żywo?, Wypierdalaj ze sztuki. W latach 2012–2016 związany z warszawską Lookout Gallery. Teoretyk galerii Różnia, wystawienniczego zawłaszczenia prywatnej przestrzeni mieszkalnej, nieformalnego projektu społecznego tworzonego wraz z Anną Sidoruk w Warszawie (od kwietnia 2016 do lutego 2017). Obecnie prowadzi nomadyczny tryb życia w południowych Włoszech, poszukując miejsca na nową odsłonę galerii.

www.karolkomorowski.com
roznia-gallery.tumblr.com

Kuba Szreder
°1977, Gdańsk

Życie każdego projektariusza naznaczone jest fundamentalną ambiwalencją. Spójrzmy na sam projekt. Z jednej strony jest to urządzenie pozwalające na działanie poza ścisłym nadzorem instytucji i dyscypliny biurokracji. Jest to sposób na podtrzymanie „niezależności”, zachowanie swobody, pracę z ludźmi, których się lubi. Z drugiej jednak, projekt jest sposobem na zarządzanie ludźmi, jest narzędziem rozproszonej władzy i sieciowej kontroli. Projektariusze są poddani presji deadline’ów i tymczasowości. Wystawieni na ryzyko prekarności, wypalają się w ciągłym wyścigu o dostęp do możliwości.
― Fragment ABC Projektariatu, książki Kuby Szredera wydanej nakładem Bęc Zmiany (2016)

1 4

Wykładowca na Wydziale Zarządzania Kulturą Wizualną Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. Po ukończeniu socjologii na Uniwersytecie Jagiellońskim pracował jako niezależny kurator interdyscyplinarnych projektów z pogranicza sztuki, działań publicznych, krytycznej refleksji i społecznych eksperymentów. Jest redaktorem wielu książek i katalogów oraz autorem tekstów z zakresu socjologii i teorii sztuki publikowanych w Polsce i poza jej granicami. Jego pierwsza autorska książka ABC Projektariatu została wydana przez Fundację Bęc Zmiana w 2016 roku. W 2009 roku zainicjował Wolny Uniwersytet Warszawy, z którym przeprowadził szereg programów badawczych dotyczących współczesnych systemów produkcji kulturowej. W swojej pracy teoretycznej analizuje obecne formy produkcji kulturowej w kontekście późnego kapitalizmu. W 2015 roku obronił doktorat na Loughborough University School of the Arts o politycznych i ekonomicznych aspektach niezależnych projektów kuratorskich.

Liliana Piskorska
°1988, Toruń

Zaproponowałam przeprowadzenie organizator(k)om Triennale Młodych ewaluacji. Dotyczyć ona będzie całościowego procesu pracy nad przygotowaniem projektu. Jej efekty będą z założenia anonimowe, o tym co zostanie upublicznione zadecyduje trójka uczestników(czek). W ostatnich latach wykorzystywałam umiejętności ewaluacyjne na polu aktywistycznym, pracując m.in. z trenerami i trenerkami grup niehierarchicznych, facylitując i moderując procesy grupowe.

1 4

Artystka wizualna, studentka Międzywydziałowych Interdyscyplinarnych Studiów Humanistycznych na Uniwersytecie Warszawskim, absolwentka Wydziału Sztuk Pięknych Uniwersytetu Mikołaja Kopernika w Toruniu. Obecnie doktorantka na tej samej uczelni (promotorka: Elżbieta Jabłońska). Od 2013 roku członkini Grupy nad Wisłą. Jej prace pokazywane były na ponad 65 wystawach grupowych i indywidualnych w kraju i za granicą, oraz w mediach, m.in. w TVP Kultura, Arte TV. Wielokrotna stypendystka. Finalistka Forecast Forum w Haus der Kulturen der Welt w Berlinie w 2017 roku. Wybrane wystawy i festiwale: Forecast Forum, Haus der Kulturen der Welt, Berlin; Malta Festival, Poznań; Higieniści, Supermarket, Stockholm Independent Art Fair w Sztokholmie (2017), IN CONFLICT, Visible White Photo Prize we Florencji (2017), Wszystko co ludzkie jest mi obce, Galeria Szara Kamienica, Kraków; Biennale Sztuki Młodych Rybie Oko 8, Bałtycka Galeria Sztuki Współczesnej, Słupsk, Enter Quickly As I’m Afraid of My Happiness, CSW Znaki Czasu, Toruń; The Limits of Globalisation / Polish Art Tomorrow, Mediations Biennale, Centrum Kultury Zamek, Poznań; CIPAF Cyprus International Performance Art Festival, Nikozja, Cypr; 12. Przegląd Sztuki Survival: Miasto – stan zapalny, Wrocław; Epidemic, CSW Znaki Czasu, Toruń. Brała udział w programie T4T: Training for Trainers w Klużu w Rumunii (2016). Swoje działanie osadza w perspektywie feministyczno-queerowej, feministyczno-anarchistycznej i posthumanistycznej. Przejawia ciągłe zainteresowanie wytwarzaniem alternatywy wobec heteronormy.

www.lilianapiskorska.com

Martyna Czech
°1990, Tarnów

W wielu obrazach zawieram swoje historie. Rozliczam się z samą sobą, jako przedstawicielką gatunku ludzkiego i z światem, który tworzymy. (…) Maluję, bo chcę, bo muszę, bo nie mogę bez tego funkcjonować.
― Fragment wywiadu z artystką, artbazaar.blogspot.pl

1 4

Martyna Czech jest absolwentką malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Katowicach, w pracowni prof. Andrzeja Tobisa. W swojej twórczości zajmuje się krytyką świata ludzkiego na podstawie własnych doświadczeń. W wielu pracach porusza temat cierpienia zwierząt. Jest wnikliwym obserwatorem zależności występujących między światem zwierząt i ludzi. Interesują ją sytuacje, w których zderzenie tych dwóch światów powoduje ból i cierpienie. Brała udział w wielu wystawach, m.in. w Galerii Różnia w Warszawie, BWA w Tarnowie, Schwarz Contemporary w Berlinie (2017) oraz Fundacji Galerii Foksal (2016). Jej wystawy indywidualne były prezentowane w Galerii Pojedynczej w Katowicach (2017) i Galerii Potencja w Krakowie (2016). Laureatka 8. Edycji Talentów Trójki w kategorii Sztuki Wizualne (2017). Otrzymała Grand Prix Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego podczas 42. Biennale Malarstwa Bielska Jesień (2015).

facebook.com/martynaczech

Mikołaj Sobczak
°1989, Poznań

Rozumiem Waszą rolę jako kuratorów i wynikające z niej napięcia. To Wy wszystko planujecie, załatwiacie, dbacie żeby dobrze wyglądało i miało sens. Chcecie dlatego z wyprzedzeniem wszystko przygotować. Jednakże w tym wypadku, sądzę że powinniście nam po prostu zaufać. Let it go! Niech artyści przyjadą, a poprzez pracę w grupach lub grupie opowiedzą coś o sobie, o tym miejscu za pomocą tego, co tam znajdą. Przecież artyści to „sektor kreatywny”, a w Orońsku jest mnóstwo materiału do przepracowania, wykorzystania i stworzenia ciekawych prac.
– Fragment korespondencji Mikołaja Sobczaka z kuratorami Otwartego Triennale

1 4

Mikołaj Sobczak ukończył Akademię Sztuk Pięknych w Warszawie, dyplom w Pracowni Działań Przestrzennych (praca dyplomowa zrealizowana wspólnie z Nicholasem Grafią, Burza i gorące pragnienia, 2016). Stypendysta Universität der Künste w Berlinie (2014–2015) oraz programu Młoda Polska (2016). Od 2015 studiuje w Kunstakademie w Münster. Razem z Justiną Los współtworzy duet Polen Performance. W swoich pracach Sobczak skupia się na współczesnej polityce oraz ekonomii, przedstawiając je z perspektywy najbliższego otoczenia. Jego praktyka artystyczna bazuje na remiksowaniu literatury, programów telewizyjnych oraz internetu, analizując przy tym związaną z nimi estetykę i trendy.

mikolajsobczak.tumblr.com

Monika Drożyńska
°1979, Nowy Sącz

Szkoła haftu dla pań i panów „Złote rączki” jest najmniejszą instytucją kultury na świecie działającą bez dofinansowań. Zajmuje się upowszechnianiem technik hafciarskich, haftu płaskiego, haftu krzyżykowego oraz technik historycznych. Na terenie szkoły działa biblioteka i czytelnia. Księgozbiór obejmuje literaturę, gazety, magazyny oraz ziny z zakresu haftu, polityki, feminizmu, aktywizmu, sztuki oraz mody. Opłaty za lekcje są rozliczane w ramach form ekonomii opartych na wymianie towarów i usług.
Szkołę prowadzi kolektyw „Złote rączki”, decyzje dotyczące jej funkcjonowania podejmowane są drogą konsensusu. Kolektyw pracuje pro bono, ale nie za darmo.
Kolektyw „Złote rączki” zajmuje się aktywizmem, prowadzi akcję Haft okupacyjny, spotkania w ramach których powstają haftowane transparenty, trafiają one następnie do biblioteki i stamtąd można je wypożyczyć na manifestację.
Chcesz się zapisać? Zapraszamy.
― Zapisy przyjmują członkinie i członkowie pod adresem: centrala.zloteraczki@gmail.com

1 4

Artystka, projektantka i inicjatorka projektów realizowanych kolaboratywnie i prezentowanych w przestrzeni miejskiej m.in. Punkt (2004–2010), Uszyj dom Kultury (2008–2009), Haft miejski (2010–2011). Prezentowała swoje prace na wystawach indywidualnych m.in. w CSW Zamek Ujazdowski, Zachęta Narodowa Galeria Sztuki (2010, 2013), CSW Łaźnia, Gdańsk (2008), CSW Kronika, Bytom (2013, 2014), Teatr Wielki Opera Narodowa, Warszawa (2011), MOCAK, Kraków (2010). Prace w kolekcji m.in. Bunkra Sztuki i Muzeum Narodowego w Krakowie. Stypendystka Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2010) i Visegrad Artist Residency Program (2012). Laureatka konkursów: Kulturysta Programu 3 Polskiego Radia (2011), Kulturalne Odloty „Gazety Wyborczej” (2008). Założycielka Szkoły Haftu dla Pań i Panów „Złote rączki”, członkini Kolektywu „Złote Rączki”. Mieszka i pracuje w Krakowie.

www.monika.drozynska.pl
szkolahaftuzloteraczki.pl

Nomadic State
°2015, Internet

Giuseppe zaprowadził nas do świętego miejsca, o którego istnieniu wiedzą tylko nieliczni. Gdy spytaliśmy o wpływ postępu technologicznego na szamanizm, staruszka odesłała nas do młodszego szamana. Bardzo sprawnie funkcjonował on w świecie wirtualnym, prowadził w nim szeroko zakrojoną działalność komercyjno-duchową: na podstawie przesyłanych mu zwierzeń odpłatnie tworzył szkice person dedykowane konkretnym osobom. Młodsi koreańscy szamani często pełnią funkcję terapeutów, za pomocą rytuałów leczą ludzi uzależnionych od gier komputerowych.
― Fragment tekstu Najmniejsze państwo świata, Karolina Mełnicka, Stach Szumski. Rozmowę przeprowadził Alek Hudzik, „Notes Na 6 Tygodni” 2016, nr 106.

1 4

Nomadic State to otwarty, mobilny projekt zainicjowany przez dwoje artystów, Karolinę Mełnicką i Stacha Szumskiego. Oparty na kreacji nomadycznego mikropaństwa, które w sposób mimikryczny wpasowuje się w zastaną przestrzeń geograficzną i społeczną. Odnosi się do genezy „niemiejsc” w rozumieniu przestrzeni pozbawionych tożsamości za sprawą globalizacyjnego ujednolicenia rzeczywistości, a także do ageograficznego charakteru internetu i fizycznej rzeczywistości. Stwarza pole do refleksji nad pozycją człowieka w systemie politycznym państwa, w którym funkcjonuje. W 2015 roku duet zrealizował projekt, podczas którego badał gradację szamanizmu przez pryzmat rozwoju technologicznego, w tym celu odwiedził drogą lądowo-wodną Rosję, Koreę i Japonię. Zbudował także tymczasową ambasadę w Monachium, podczas festiwalu Spielart. W 2016 roku grupie udało się spotkać z prezydentem niezależnego państwa, położonego pomiędzy Chorwacją a Serbią – Liberlandii. W Polsce, twórczość Nomadic State była prezentowana m.in. w Miejscu Projektów Zachęty, przez duet Matosek Niezgoda, w galerii Księgarnia Wystawa w Krakowie. Laureat nagrody Młode Wilki. Współpracuje z Polana Institute.

facebook.com/nomadicstate2000

Norbert Delman
°1989, Warszawa

Małe fontanny na dziedzińcach bogatych domów odkryto w Pompejach. W średniowieczu fontanny symbolizowały często raj i czystość. W klasztorach służyły do obmywania podczas obrzędów religijnych. W okresie baroku fontanny zdobiono licznymi figurami. Rzeźby stały się wtedy głównym elementem, a woda była wykorzystywana tylko do ich ożywiania i dekoracji. W XIX wieku fontanny honorują narodowych bohaterów bądź wydarzenia historyczne. Wypadkową nieprzewidywalnej energii, kolektywną splujką młodych ― czym może być fontanna zrealizowana podczas Otwartego Triennale w Orońsku?
– Norbert Delman

1 4

Rzeźbiarz i performer, twórca wideo, instalacji i grafik. Kurator wystaw i kolaboratywnych projektów, m.in. Nie ma ziewania w Nowym Teatrze w Warszawie (we współpracy z Agnieszką Delman, Martą Królak i Tymonem Nogalskim) oraz mobilnej ekspozycji WY 3208G (wspólnie z Klarą Czerniewską, 2015). W latach 2008–2014 studiował w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie obronił dyplom w Pracowni Działań Przestrzennych Mirosława Bałki oraz w 2012 w University College Falmouth w Wielkiej Brytanii. Współtworzy z Agnieszką Delman i Franciszkiem Buchnerem przestrzeń wystawienniczą Stroboskop Art Space w Warszawie (od 2016). Stypendysta programów InterModem w MODEM Centre for Modern and Contemporary Arts w Debreczynie na Węgrzech (2011), RSA / ESW w Edynburgu (2014), WRSW|BRLN (2016). Jego prace prezentowane były m.in. w CSW Zamek Ujazdowski w Warszawie (2014), MODEM Centre for Modern and Contemporary Arts w Debreczynie na Węgrzech, ESW w Edynburgu (2014), Royal Scottish Academy (2015), MOCAK w Krakowie (2013), BWA w Zielona Góra (2014, 2015), Galerii Labirynt w Lublinie (2014, 2015), Arsenał w Białymstoku (2013), Ludwig Muzeum w Budapeszcie (2016), Muzeum Jugosławii w Belgradzie (2016) a także przy okazji odsłon Parku Rzeźby na Bródnie oraz Warszawy w Budowie organizowanych przez Muzeum Sztuki Nowoczesnej w Warszawie (2016). Stypendysta Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2016). Mieszka i pracuje w Warszawie.

www.norbertdelman.com

Pracownia Portretu
°2013, Łódź

Wyobraźcie sobie człowieka trzymającego papugę. Akt widzenia łączy się z aktem poznania i stanowi dowód istnienia papugi. Teraz zamknijcie oczy. Rzucam papugą. Gdzie ona jest? Może być wszędzie. Dopiero badając pomieszczenie mamy szansę ją odnaleźć. A odnajdując ją materializujemy wszelkie potencjalne szanse jej występowania w jednym punkcie – w tej właśnie papudze. Na podobnej zasadzie działa nasza instalacja. Jest dostępna tylko wtedy, gdy wiedząc o jej istnieniu przykładamy nasze instrumenty badawcze by ją odkryć. (…) Do stworzenia wystawy w ramach Triennale Młodych zaprosiliśmy artystów prezentowanych wcześniej w Pracowni Portretu.

1 4

Pracownia Portretu powstała w październiku 2013 roku. Skupia się na prezentowaniu najnowszych zjawisk zachodzących w sztuce współczesnej.

www.pracowniaportretu.com

Przemek Branas
°1987, Jarosław

Zioła to rośliny jadalne, lecznicze i przyjemne dla zmysłów. Kwiaty posiadają silne związki ze starożytną wiedzą i pojęciami piękna. Bambus jest reprezentacją orientalizmu w sztuce i otoczeniu. Wybrałem i złożyłem wszystkie kwiaty i zioła, umieszczając je w zbudowanej przez siebie prasie botanicznej. Następnie przymocowałem rośliny do papieru, tworząc herbarium. Na ostatnim etapie wybrałem rośliny o toksycznych właściwościach. Poprzez aparat do destylacji parowej przygotowałem ekstrakt uzyskany wyłącznie z tych trujących kwiatów. Spożycie płynu może okazać się zabójcze (…) To co trujące jest bardzo blisko.
― Fragment tekstu towarzyszącego projektowi Moonrise zrealizowanemu przez Przemka Branasa w Terra Foundation for American Art w Giverny (2017)

1 4

Absolwent wydziału intermediów Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie. Obecnie doktorant Interdyscyplinarnych Studiów Doktoranckich Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. W swoich działaniach łączy wątki biograficzne z symbolami. Interesuje go przekraczanie barier, jakie wyznaczają ciało, kultura i mechanizmy społecznego funkcjonowania. Brał udział m.in. w festiwalu Embodied Action (Hong Kong, 2016), GUYU ACTION Performance Art Festival (Chiny, 2016), Polish Performance Night (Quebec, 2014). Jego wystawy indywidualne były prezentowane m.in. w Galerii Szara Kamienica w Krakowie (2017), Bank Pekao Project Room CSW Zamek Ujazdowski (2016), w ramach Miesiąca Fotografii w Krakowie (2014), Galerii Wschodniej w Łodzi (2013). Stypendysta Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2013). Laureat nagrody Fundacji Grey House Szara Kamienica (2015). Rezydent Meet Factory (Praga, Republika Czeska, 2016), Sesama (Yogjakarta, Indonezja, 2017), Terra Foundation for American Art (Giverny, Francja, 2017). Nominowany do ósmej edycji konkursu Zachęty Narodowej Galerii Sztuki i Deutsche Bank Spojrzenia (2017). Mieszka i pracuje w Jarosławiu.

www.przemekbranas.com

Styrmir Örn Guðmundsson
°1984, Reykjavik

Pasta do zębów, której używamy, jest bardzo toksyczna – nie tylko toksyczna, ale też pełna plastiku – pozwól jej dostać się do twojego mózgu a zacznie być głupio – tak bardzo głupio, że nawet nie rozumiem – emocje sprawiają, że czuję się dziwnie
― Fragment tekstu do utworu Sírenuvæl Styrmira Örna Guðmundssona, część musicalu What Am I Doing With My Life? (2017)

1 4

Styrmir Örn Guðmundsson jest opowiadaczem, performerem, twórcą obiektów i ilustracji. Styrmir kocha absurd, ale nie oznacza to obsesji dziwności, nonsensów i inności. Przyjmuje raczej opiekuńczą postawę: zajmuje się absurdem, pomaga mu się rozwinąć, wyznacza najodpowiedniejsze miejsce, gdzie może zostać twoim dokuczliwym sąsiadem i najlepszym przyjacielem. Swoje obiekty i performanse prezentował w takich miejscach, jak m.in. Contemporary Art Center w Wilnie, The Living Art Museum w Reykjaviku, Casa del Lago w Mexico City, Cricoteka w Krakowie oraz w Pawilonie Litewskim podczas 57. Biennale w Wenecji (2017). Styrmir jest z Islandii i mieszka w Warszawie.

www.styrmir.eu

Sylwester Gałuszka
°1978, Przemyśl

Robotnicy Sztuki uprawiali sztukę, która w ogóle nie różniła się od tego, co robiliśmy na co dzień – nasze życie codzienne na Stoczni zamieniliśmy w życie Robotnika Sztuki. Nie chcieliśmy rozgraniczać tego co robimy: organizowanie wystaw, wieszanie obrazów, bycie kuratorami, autorami muralów, działaliśmy multidyscyplinarnie. Zależało nam na zaakcentowaniu tego, że jesteśmy ze Stoczni Gdańskiej, z Kolonii Artystów. Tu był nasz dom, tu zrodził się Robotnik Sztuki i PGR ART.
Zawarliśmy to w naszym manifeście – „PGR ART istnieje poza podziałami i jednoznacznie wyznaczonymi granicami. Nie jest dla nas istotne, czy to co robimy to jeszcze sztuka, już polityka lub zabawa. PGR nie tworzy, PGR uzmysławia. PGR stanowi tym samym coś więcej niż tylko grupę artystyczną, jest mianowicie projektem społecznym, a może nawet sposobem na życie.“
― Fragment tekstu Nieprzewidywalne kolonie, Sylwester Gałuszka. Rozmowę przeprowadził Jakub Knera, “Nowe idzie od morza”, 2016

1 4

Organizator i animator wydarzeń artystycznych w Gdańsku. Autor licznych projektów kulturalno-społecznych, kuratorskich i edukacyjnych. Dyrektor artystyczny festiwalu Open Source Art Festival w Sopocie. Twórca filmy dokumentalne i prace wideo. Od 2001 roku współtworzy Kolonię Artystów, otwartą, niezależną i eksperymentalną przestrzeń działającą do 2008 roku na terenie Stoczni Gdańskiej. Od 2015 roku, jako prezes Fundacji Kolonii Artystów, wspólnie z Katją Smoła prowadzi Nową Kolonię zajmującą się promowaniem i wspieraniem artystów różnych dyscyplin poprzez organizowanie wystaw, koncertów, festiwali, działalność edukacyjną i program rezydencyjny.

www.kolonia-artystow.pl

Tobiasz Jędrak
°1985, Kraków

Dzisiaj popełniłem przestępstwo. Włamałem się do sąsiadki. Ale tylko na balkon i tylko na kilka minut. Przeszedłem, co umiarkowanie trudne, z balkonu na balkon chwilę po tym, gdy spotkałem ją wychodzącą z domu.
Zrobiłem zdjęcie jako ślad tej kilkuminutowej wyprawy. Na pytanie, co ukradłem, świadom swojej podłości i nie bez wstydu mogę odpowiedzieć – chyba jakąś część widoku sąsiadki, jakiś jego moment. Nic innego mnie przecież nie interesowało.
[…]
Czasem nadchodzi zwątpienie. Zawsze jest takie samo jak poprzednie i zawsze trochę inne. Nie wiem wtedy, czy widzę to, co myślę, że widzę. Nie wiem, czy jestem pewien, że to tam jest. Zaczynam wątpić nie tyle w kwadrat, co raczej w to, co sam w nim ulokowałem. Choć jestem w tym osamotniony – mowa przecież o moim kwadracie – pocieszam się tym, że istnieją jeszcze jacyś inni, którzy, choć widzą kwadrat inaczej ode mnie, są skłonni twierdzić, że jest on czymś, czymś więcej niż mały fragment widoku z okna. Pamiętam o tym, że są oni w mniejszości, a może nawet w mniejszości tej mniejszości. Ale są, przecież są. I niektórzy z nich, myślę sobie, też miewają najróżniejsze zwątpienia.
Z moich wątpliwości nie wynikło jeszcze nic gwałtownego, ale są obawy, że kiedyś się to stanie. Wówczas, sam nie wiem, albo duży ruch, albo zupełny bezruch. Swoją drogą ciekawe, które z dwojga. Może za którymś razem nie będę już w stanie dłużej utrzymywać, że to coś tam jest, że tak, że to naprawdę tam jest. Póki co, jakoś sobie radzę.”

Fragment narracji z filmu Czarny kwadrat na białym tle mieszka w widoku z mojego okna (2017)

1 4

Artysta interdyscyplinarny, absolwent Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie i Uniwersytetu Artystycznego w Poznaniu. Mieszka i pracuje w Poznaniu.

Wykwit
°2015, Wrocław

Wykwit to inicjatywa oddolna. Istniejemy dzięki własnemu zaangażowaniu oraz pomocy osób, które zechciały z nami współpracować. Właściciele domu obdarzyli nas zaufaniem i wspierają nasze aktywności. Wykwit jest przeciwieństwem galerii typu white cube. Projekty prezentowane u nas powinny uwzględniać potencjał miejsca, jego specyfikę oraz konteksty. Bierzemy też pod uwagę propozycje o udostępnianie przestrzeni na wydarzenia nie związane ściśle ze specyfiką domu, uwzględniające jednak charakter naszej działalności.
Przy okazji działań artystycznych zapoznajemy się ze społecznością lokalną. Zależy nam na tworzeniu naturalnych więzi i wymianie z dalszymi i bliższymi sąsiadami willi, w której działamy. Za pomocą mediacji sztuki staramy się przeciwdziałać problemowi elitaryzacji sztuki współczesnej.

1 4

Wykwit to miejsce działalności artystycznej i wystawienniczej. Wzniesiony pod koniec XIX wieku dom na wrocławskim Zaciszu (dawniej Willemsruh) zamieszkują głównie artyści. Społecznikowska inicjatywa działa od lipca 2015. Dzięki zaufaniu i wsparciu właścicieli budynku angażuje do swoich przedsięwzięć innych artystów, znajomych i sąsiadów. Wskutek zaniedbań i samorzutnych ingerencji poprzednich lokatorów ponadstutrzydziestoletni budynek z oryginalnymi wykończeniami prawie całkowicie stracił swój dawny blask, ale artyści oddolnie ratują jego stan i wpuszczają do środka nieco nowej energii. Całość otacza ogród. Obecnie Wykwit współtworzą m.in. Karolina Balcer, Martyna Muth, Karolina Włodek, Adam Martyniak – zamieszkujący miejsce – oraz Irmina Rusicka, Kasper Lecnim, Kamila Wolszczak, Jagoda Dobecka, Iwona Ogrodzka, Michał Mejnartowicz, Anita Welter i Miłosz Flis.

facebook.com/wykwit

Zofia Krawiec
°1986, Poznań

Dziewczyny, które robią sobie same zdjęcia, wrzucając je do sieci i opowiadając swoją historię, przejmują kontrolę nad swoimi wizerunkami; zaczynają funkcjonować na swoich zasadach. Pokazują ciała z niedoskonałościami jako atrakcyjne, pokazują, że smutek czy słabość nie są powodami do wstydu, a kobieta, która robi co chce, staje się wzorem do naśladowania. Internet, mimo licznych wad, jest miejscem, w którym to staje się możliwe.
― Fragment tekstu Emancypacja dziewcząt i chłopców, Zofia Krawiec (2017)

1 4

Krytyczka sztuki, kuratorka, dziennikarka kulturalna i artystka. Prowadzi feministyczny projekt instagramowy pt. Neurotic Girl. Autorka książki Miłosny Performans. Mieszka i pracuje w Warszawie.

instagram.com/zofia.krawiec

Zuza Golińska
°1990, Gdańsk

Wspólnie spędzany czas oznacza przebywanie, budowanie i oswajanie konkretnej przestrzeni. Wymiana powinna odbywać się na wielu poziomach i w różnych miejscach. Codzienna aktywność fizyczna, na przykład w formie codziennych spacerów może wpływać na zmianę dynamiki w grupie. Rozpoczynanie od aktywności fizycznej praktykowane przez twórców teatralnych i tancerzy, nie jest zbyt popularne w środowisku artystów wizualnych. Wyrwanie się z trybu indywidualnego i wejście w myślenie kolektywne wymaga stworzenia wspólnego dla wszystkich rytmu.

1 4

W swoich pracach Golińska często zajmuje się przestrzeniami tworząc w nich instalacje i realizując specjalnie z myślą o konkretnych miejscach projekty. Absolwentka Pracowni Przestrzeni Malarskiej Leona Tarasewicza i Pawła Susida w Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie (2013). Otrzymała dyplom magisterski w Pracowni Działań Przestrzennych Mirosława Bałki, a pracę teoretyczną obroniła pod kierunkiem Andy Rottenberg (2015). Jej dyplom w postaci instalacji Rozbieg był prezentowany w Domu Słowa Polskiego w Warszawie oraz w Heiligenkreuzerhof w Wiedniu i Národní galerie w Pradze. Nominowana do konkursu StartPoint Prize (2015), otrzymała pierwszą nagrodę w Gdańskim Biennale Sztuki (2014), jest finalistką nagrody Artystyczna Podróż Hestii (2014). Brała udział w wielu wystawach zbiorowych, m.in. projekcie S-NOW podczas inauguracji Europejskiej Stolicy Kultury w Umeå, cyklu trzech wystaw Nie ma ziewania w Nowym Teatrze w Warszawie oraz Cały czas w formie w Galerii Studio (2017). Jej wystawa indywidualna Common Ground była prezentowana w Gdańskiej Galerii Miejskiej (2016) i w rozszerzonej wersji w MOS/BWA w Gorzowie Wielkopolskim (2017). Laureatka stypendium przyznawanego za osiągnięcia przez Ministerstwo Nauki i Szkolnictwa Wyższego (2014). Otrzymała stypendium Ministerstwa Kultury i Dziedzictwa Narodowego (2016). Rezydentka programu Artists’ Development Programme Europejskiego Banku Inwestycyjnego w Luksemburgu (2017). Mieszka i pracuje w Warszawie.

www.zuzagolinska.com